اونم رفت و ما رو جا گذاشت                                    مـــا رو با این همه غصّه وا گذاشـت

            مــحبوب دلهــــا آرام جــانان                                    رفت و شادی را به همه سوا گذاشت

زنـــدگــیـنـــامـــه ی نامــه ی جـوانــان ناکـــام :

روزی در خیال ها غنچه بودم

از خیال به واقعیت رسیدم

حال دگر نو غنچه بودم

سر بیرون آورده از خاک آب ریزان بودم

حال،خوب و بدم نبود

رشد کردم و جان گرفتم

دگر درختی جوان بودم

حال نه من به خیال همه

همانا همه بی خیال من بودن

من تنها و دیگران همچو من

اگر میوه داشتم چه کس ها کنارم بودن

آخ،که من ناتوان بودم

باد حادثه روزی مرا صدا زد و من از میان آن همه بی کس رفتم

خدایا شکر، خدایا شکر

حال که من رفتم تنها دیر اندکی مرا یاد کردند

غصّه بر آغوش گرفتند

ولی حال چرا این همه ناله و شیون

من که جان بودم کس مرا یاد نکرد

   حال که بی جانم

مرا با این آه و ناله و شیون و فریاد نزنید که خود بس از پشیمانی غصّه دارم

      گروگی   گروگ زاده