شادی

 

  شادم کن خدای من

                  

                        باشد که شادیم

                         

            شاد کند دیگران را

                                      

                                       و تقسیم کنم باران را

 

 

 

 

 

دلگیر

من از تو دلیگیرم

 

      تو از من سیری

 

           من برات میمیرم

 

                تو از پیشم میری

 

 

شباهنگام یادم کن

شباهنگام یادم کن

 

       نابه هنگام یادم کن

 

            که همیشه به یادتم

 

                منتظر و چشم به راهتم...

 

 

 

 

 

 

گروگی گروگ زاده     

چشمات

 

 چشمات پر بهانه ام کرد

 

         مگر ندیده بودی گریه یه مَرد...

 

 

 

    پس ببین گریه ام زیر باران...

 

 

 

بهانه با تو موندن

پرم کن از این بهانه که تو را خواهانم...

 

              باش با من که بی تو ، من نمانم...

 

 

              در گیر خواستن و نخواستنم با تو و خاطره هات...

                                 

                                       فقط بگو چرا این طور باید بشم فدات؟

 

 

یار

شب از  یار

                                                                     سپیده دم از تو

                      

 

           شادی از یار 

 

                                         تمام غمم از تو

 

                                              اما اول و آخر فقط تو  

 

قفس

نفس میاد نفس میره

                                    خوابش میاد

                                                          تو قفس میره...

 

نوای دل آهنگ من و توست

               پس خاطره ها باید جست

                               حال یادی کن از دل بی تابم...

                                                 

باران

دل شکستن هنر باران نیست

                      اگر بارید تو مبار...

شب از  یار

                                                                     سپیده دم از تو

                      

 

           شادی از یار 

 

                                         تمام غمم از تو

 

                                              اما اول و آخر فقط تو  

 

       

 

 

دو بيتي

از مرحمت نديدنت،گونه هايم خيس بارانند

                                                          ز لطف نبودنت، چشم هايم در حصارند

 

    به اميد ديدنت، چشمانی چو بيد در انتظارند

 

 

شايد روزی آيی ، كه تنها تو را دارند 

 

             

دو بيتي

مرا مرام ياري بس است

                                                    كه نه نگاهش به هركس است

      مرا نگاه ياري خُش است

                                                                    

                                                    كه مرامش  دل كُش است

دو بیتی

تُو چشمام غم

                                          تو نگام تو را كم

            روگونم نم

                                                   

                                                                   غم بي تو بودن راهم

 

                    دل كرده نوميد به فردا

دو بيتي

 

 

من دوش دوش بها ر گريستم                                        

                         

                                             ليكن من بهار زاده نيستم

      

      چرخ فلكي زان  دل بود                                                               

                     

                                              كه مرا اين سان شد شود

   

                                                             گروگی گروگ زاده